Rijksmonument R.K. kerk Onze Lieve Vrouw Visitatie Kerkstraat 10 Budel

De  parochiekerk van Budel behoorde vanaf de tiende eeuw tot de bezittingen van de kapittelkerk van O.L.V. te Aken. Het was voor die tijd dus gebruikelijk dat ook de Budelse kerk aan Onze Lieve Vrouw werd opgedragen. Het is niet bekend wanneer de toevoeging “Visitatie”ontstaan is.
De huidige kerk werd aan het begin van de 20e eeuw gebouwd op de plaats waar ook de oude kerk stond. Dit voorgaande kerkgebouw was erg bouwvallig geworden, vooral de oude toren was in zeer slechte staat. In 1902 werd besloten de oude kerk af te breken. De toenmalige pastoor deed een geslaagd beroep op de mildheid van de parochianen. Hij hoefde maar een keer rond te gaan om de benodigde middelen voor de eerste fase bij elkaar te krijgen. Terwijl de oude kerk nog in gebruik was werd de eerste fase van de nieuwe kerk gebouwd. Het werd een neogotische kerk met hoge toren en spits.
Architect was Caspar Franssen uit Roermond en de eerste fase (1902-1904) werd gebouwd door aannemer G. Mestrum uit Venlo. Nadat de eerste fase gereed was, was het geld op. De nieuwe pastoor F. van Baars  deed opnieuw met succes een beroep te doen op de mildheid van de parochianen. In 1910 werd de bouw daarop hervat, in 1912 werd de kerk compleet in gebruik genomen en in 1915 geconsacreerd.
Twee 15de-eeuwse gedenkstenen van de oude kerk zijn in de nieuwe kerk, aan de kerkhofzijde ingemetseld.

Lees het hele verhaal…. (met meer foto’s en links)

Open kerk:
Seizoen 2018
Vanaf 16 april 2017 tot 1 oktober 2018:
Elke dag ‘s middags van 14:00 – 16:00 uur. (ook in het weekend).
De Mariakapel is het hele jaar door geopend van 9:00 tot 17:30 uur.

Bidprentje van Charles Verkuylen uit Budel Schilder en musicus 1883-1940

In 1839 vestigde zich het echtpaar Gerardus en Elisabeth Verkuijlen-Hartmann in Budel. Gerardus was schilder van beroep. Het gezin Verkuijlen telde tien kinderen, waarvan er vier voor het kloosterleven kozen; oudste zoon Jan zette het schildersberoep van zijn vader voort. Jan Verkuijlen (1840-1904) trouwde met Melanie Bosschaerts; zij kregen zes kinderen, waarvan op zijn beurt oudste zoon Charles (*1883) de schilders traditie voortzette. Charles trouwde drie maal. Zijn eerste vrouw Petronella Baeten overleed in 1915 kort na de geboorte van hun derde kind. Zijn tweede vrouw Wilhelmina Peeters overleed in 1917 in het kraambed. Charles huwde daarna in 1918 met Adèle Perrée; zij overleed in 1931 op 44-jarige leeftijd. Charles bleef achter met vier kinderen: twee uit zijn eerste huwelijk en twee uit zijn derde.

Charles Verkuijlen was saxofonist bij fanfare ‘de Volharding’ en bij de toneelclub was hij regisseur. Het leven van Charles eindigde in 1940 tragisch. Tijdens de jaarlijkse bedevaart naar de Stille Omgang in Amsterdam raakte hij te water en verdronk jammerlijk in een Amsterdamse gracht. Charles werd 56 jaar oud.

Meer over bidprentjes met een verhaal…

Waterkuil Grensweg / Cranendoncklaan Gemeentelijk monument in Budel

De waterkuil op de hoek van Grensweg en Cranendoncklaan in Budel is een gemeentelijk monument. De kuilen werden geen waterkuil genoemd doch ofwel brandkuil, poel, vlotkuil of rootkuil. Deze laatste twee benamingen omdat vroeger de boeren vlas verbouwden en het vlas lieten roten in het water van de kuil. Vandaar de naam. De kuilen werden door de buurt overal voor gebruikt gewoon als drinkwater voor het vee, brandkuil, voor het roten van vlas en het weteren (witteren) van hout (hard laten worden).

Deze kuilen werden op veel plaatsen aangelegd, bijna in ieder buurtschap en er werd door de gemeente op toe gezien dat ze bijgehouden werden. Vooral omdat vroeger de huizen allemaal rieten daken hadden en er geregeld brand voorkwam. Dus dan moest er in de buurt water voorhanden zijn.

Later was dat natuurlijk niet meer nodig en zijn ze bijna overal verdwenen.
Foto’s van 10 april, 5 juli en 7 augustus 2018 (Extreem droge zomer)

 

Foto 10 april 2018. De kuil staat goed vol.

Foto 5 juli 2018. het grondwater is flink gezakt

Foto 7 augustus 2018. De kuil staat droog.

Natuurgebied De Weerter- en Budelerbergen

Tussen Budel en Weert ligt een gebied van zand, heide en dennenbos. Het zuidelijk en westelijk deel van de Weerter- en Budelerbergen  bestaat uit stuifzandgebieden met nog ‘actieve’, ‘wandelende’ stuifduinen. Verspreid staande vliegdennen, heide, droge graslanden met buntgras en Zandzegge en uitgestrekte naaldhoutbossen bepalen hier het beeld.
Naaldhoutbossen met Grove den overheersen het noordelijk en oostelijk deel.
Een langgerekte, noord-zuid georiënteerde zandvlakte die door het gebied loopt, markeert de grens tussen Noord-Brabant en Limburg. De eerste verstuivingen in het gebied zijn reeds bekend vanuit de Bronstijd, 3 tot 4.000 jaar geleden. De boeren in de Middeleeuwen en later gebruikten veel heideplaggen en strooisel in hun potstal, waardoor er nog meer verstuiving plaats vond. In de 19e eeuw werden er veel dennenbossen aangeplant, die zorgden voor stuthout in de mijnen. De bossen legden voor een groot deel het stuifzand vast. Het gebied wordt doorsneden door de goederenspoorlijn ‘De IJzeren Rijn’ (sinds 1991 niet meer actief).
Het grootste deel van het gebied is sinds 1956 eigendom van het Ministerie van Defensie en wordt nog steeds gebruikt als militair oefenterrein, ‘Weerterheide’ en ‘Boshoverheide’ genaamd. Er zijn diverse wandelroutes.
Het gebied wordt begrensd door De Loozerheide en het fabrieksterrein van de zinkfabriek.
In het gebied is ook een crossterrein.Flora: Vliegdennen, heide, buntgras, Zandzegge, haarmos of korstmossen (met de namen gevlekt heidestaartje,  stuifzandstapelbekertje, wit sterschoteltje, rode heidelucifer)  en naaldbomen.
Fauna: zeldzame vlinders en libellen, Nachtzwaluw, Grauwe vliegenvanger, Tapuit, Boomleeuwerik, Graspieper, Veldleeuwerik, Kneu, Groene specht, Zwarte specht, Ransuil, Havik, Buizerd, Groene zandloopkever, Bastaardzandloopkever, Driehoornmestkever, Veldkrekel, Blauwvleugelsprinkhaan, Heidevlinder, Zilveren zandbij, Rupsendoder, Levendbarende hagedis, Wild zwijn.
het gebied is onderdeel van Kempenbroek.
Foto’s Toine Saanen
Klik hier voor alle foto’s…..
Bron: Erwin Christis en Jan van der Straaten, Het Kempen-Broek,. 2014